Ze Słoikiem po Radomiu. Szanujmy to, co nasze!

Po dwudziestu latach nieobecności odkrywam Radom od nowa. Może jeszcze nie zakochałem się, ale zdecydowanie zauroczyłem tym miastem. Jest nowoczesne, zielone. Dom Deskurów, deptak z mnóstwem tętniących życiem kawiarenek przy Żeromskiego.

Uwielbiam spacerować po Leśniczówce, która za moich młodych lat byłą ubikacją dla psów i barem pod chmurką dla okolicznej żulii. Dziś z maleńkimi mostkami, stylowymi lampami i czystymi alejkami to takie Łazienki w miniaturze. Park Kościuszki – sztos.

Jest wiele miejsc, którymi możemy się pochwalić, a o których nie mają zielonego pojęcia ci, którzy szydzą z Radomia i plują na niego jadem. Najgorsze jest to, że niepochlebną narrację kolportują ci, którzy w zdecydowanej większości nigdy w Radomiu nie byli.

Tak się porobiło, że największą atrakcją dla mieszkańców są występy piłkarzy Radomiaka w Ekstraklasie. Obecność reprezentantów miasta w futbolowej elicie to prawdziwy powód do dumy. I Radomianie na każdym kroku to przywiązanie i dumę pokazują. Co krok można się natknąć na murale i graffiti sławiące klub ze Struga. Samochody ozdobione są zawieszonymi na szybach mini proporczykami i szaliczkami z emblematem RKS-u. Widać, że Radom żyje Radomiakiem.

Ale skoro Radomianie tak kochają swój klub, to dlaczego, jednocześnie,  tak źle o nim mówią? „Niech spadną”, „złodzieje”, „nikt w tym klubie nic nie robi”, „ile kasy dostają od miasta...”… Uszy bolą od słuchania tego miksu narzekań i złorzeczeń.

Wiem, wiem… Znam to.  Pamiętam… To takie nasze polskie, swojskie, lokalne. Krytykować i negować. Podważać, znieważać i umniejszać dokonania. Na zasadzie: dlaczego im ma być lepiej niż mnie?

Oczywiście, ludzie rządzący Radomiakiem popełniają błędy, które w tym roku są szczególnie uwypuklone. Ale spokojnie! Lodu na rozpalone głowy proponuję. Kasa z miasta? Obudzony w środku nocy mogę wymienić z dziesięć klubów Ekstraklasy, które z tytułu promocji dostają od swoich magistratów zdecydowanie więcej, niż otrzymuje RKS.

Kiedy ponad trzy lata temu spacerowałem po Białymstoku z szefami „Jagi”, co chwilę ktoś ich zaczepiał. Ludzie podchodzili, życzyli powodzenia w walce o utrzymanie. Widać było, że miejscowi wyjęliby serce dla klubu i drużyny, która wówczas toczyła naprawdę heroiczny bój o pozostanie w Ekstraklasie.

- Wszystkie ręce na pokład! Jesteśmy z wami! – zapewniali wtedy mieszkańcy stolicy Podlasia. Ludzie różnej płci i w różnym wieku.

Tego mi brakuje w Radomiu. I nie chodzi tylko o Radomiaka, ale o wiele dziedzin życia.

Doceniajmy i cieszmy się tym naszym Radomiaczkiem.  Oby nie okazało się, że w niedalekiej przyszłości będziemy tęsknić za tym, co dziś tak krytykujemy. Bo prawda jest taka, że jeżeli RKS spadnie, to przez długie lata nie osiągnie w polskiej piłce takiej pozycji, jaką ma obecnie.

Szanujmy siebie i swoich,  a dopiero w drugiej kolejności domagajmy się szacunku od obcych. Wówczas łatwiej będzie zmienić postrzeganie Radomia i zerwać z etykietką miasta memu.