spacerkiem po mieście

Przedsiębiorstwo Projektowania i Dostaw Transportu Technologicznego i Składowania „Techmatrans”. Powstało na początku 1972 roku z przekształcenia istniejącego od 1949 roku Biura Projektów i Studiów Budownictwa Specjalnego „Prozamet-Bepes”, którego zadaniem było projektowanie i modernizowanie zakładów przemysłowych, montowanie parku technologicznego, uruchamianie produkcji oraz wdrażanie innowacji technologicznych.

Początki lecznictwa psychiatrycznego w Radomiu sięgają roku 1912, kiedy to powstało Radomskie Towarzystwo Opieki nad Psychicznie i Nerwowo Chorymi. Po 19 latach pusty budynek dawnego kościoła św. Wacława przy pl. Stare Miasto 13 został zaadaptowany na Miejski Przytułek dla Umysłowo Upośledzonych. Od razu przewieziono doń pierwszych chorych, leczonych w podkieleckich Tworkach. Opiekę nad nimi powierzono naczelnemu lekarzowi miejskiemu, Włodzimierzowi Parniewskiemu i psychiatrze Janinie Pietrusiewicz.

Stowarzyszenie Sług Katolickich pod wezwaniem św. Zyty w Radomiu powstało 1 lipca 1907 roku, z inicjatywy ks. Antoniego Aksamitowskiego i ks. Mariana Glibowskiego. Siedzibą początkowo był lokal w kamienicy przy ul. Lubelskiej 30 (obecnie ul. Żeromskiego), szybko jednak stowarzyszenie przeniosło się do domu przy ul. Warszawskiej 14 (obecnie ul. Malczewskiego).

To jedno z pierwszych osiedli, które powstało w Radomiu po II wojnie światowej. Na Obozisku, na północ od Strumienia Północnego, w pobliżu otwartych terenów wybudowały je Zakłady Metalowe im. Gen. Waltera dla swoich pracowników.

Jeden z najwybitniejszych polskich malarzy urodził się 14 lipca 1854 roku w Radomiu, jako trzecie dziecko Juliana Malczewskiego (1820-1884) i Marii z Korwin-Szymanowskich (1822-1898). Ochrzczony został w radomskiej farze 10 września 1854.

Remiza i wspinalnia oddziału straży pożarnej przy ul. Mlecznej.

7 lipca 1944 roku pod murem cmentarza przy ul. Limanowskiego hitlerowcy rozstrzelali, w odwecie za zabicie dwóch Niemców, 30 radomskich strażaków i członków służby pomocniczej. Zamordowani Polacy zostali pochowani na Firleju. Po wojnie - 27 marca 1945 ich szczątki ekshumowano i pochowano dokładnie w miejscu egzekucji z 1944 roku. Dziś mogiła członków straży pożarnej i służby pomocniczej znajduje się w kwaterze 10a.

Od początku XVI wieku majątek Wośniki należał do Podlodowskich. Natomiast w drugiej połowie nowy, murowany, dwór wzniósł (lub rozbudował wcześniej istniejący) Jan Podlodowski – brat Doroty, której mężem był Jan Kochanowski.

Pociągi do Radomia zawitały w 1883 roku, a stało się to za sprawą Kolei Iwangorodzko-Dąbrowskiej. Jej budowę 18 tys. robotników rozpoczęło w czerwcu 1882.

Najwybitniejszy pod względem artystycznym nagrobek nekropolii przy ul. Limanowskiego, stojący na osi głównej alei cmentarnej.

Tuż po zakończeniu II wojny światowej, kiedy Państwowa Fabryka Wyrobów Tytoniowych wznowiła produkcję, jej kierownictwo zdecydowało o stworzeniu dla pracowników domu kultury, gdzie oni i ich rodziny mogliby odpocząć po pracy i realizować swoje pasje. Na placówkę przeznaczono jeden z fabrycznych budynków - na rogu ul. Tytoniowej i Limanowskiego.

W 1917 roku w kamienicy przy ul. Kilińskiego 13 rozpoczęło działalność prywatne żydowskie gimnazjum męskie. Rok później przy ul. Mariackiej 4 utworzono gimnazjum żeńskie.

Zakład przy ul. Garbarskiej 27 założył w 1894 roku Jan Borkowski – znany radomski przemysłowiec i społecznik. Była to jedna z najnowocześniejszych garbarni w Radomiu. Dzięki wykorzystaniu do garbowania skór nowej technologii z użyciem chromu, możliwe było znaczne zwiększenie produkcji.

Na początku XX wieku Józef Grodzicki – znany w Radomiu fotograf i drukarz, Jan Pazdon – przemysłowiec i społecznik, Franciszek Jakaczyński – rzemieślnik oraz małżeństwo Natalia i Józef Dreszerowie uznali, że radomscy rzemieślnicy powinni mieć swój klub towarzyski.