Firma zajmowała się głównie drobnymi usługami drukarskimi, ale miała też regularnie duże zamówienia. Przy ul. Lubelskiej tłoczono więc broszury, książki i śpiewniki, a nawet – przez sześć miesięcy 1889 roku - „Gazetę Radomską”. Można też było tu kupić gotowe druki.
W 1890 roku drukarnię przejął syn Antoniego - Apolinary Ignacy. Niestety, nie zdołał utrzymać firmy. Konkurencja w postaci drukarni Trzebińskiego i Józefa Grodzickiego okazała się dla niego za mocna. W niedługi czas po przejęciu oficyna Apolinarego Ignacego zbankrutowała. W 1893 lub 1894 lokal przy ul. Lubelskiej 7 zajął komornik i sprzedał wyposażenie.
Drukarnia Nowoczesna
Trzykondygnacyjna, klasycystyczna kamienica przy ul. Lubelskiej 7, wybudowana w latach 1847-49, najwyraźniej spodobała się drukarzom, bo już w 1929 roku tłoczył tu rozmaite druki i broszury Szloma Gotlieb. Po sześciu latach interes odkupił od niego major Franciszek Rodziewicz. Oficyna została przez Rodziewicza gruntownie zmodernizowana; major kupił też i zainstalował, pierwszą w Radomiu, automatyczną maszynę do odbijania plakatów wielkoformatowych. W czerwcu 1937 roku firma otrzymała nazwę „Drukarnia Nowoczesna Franciszek Rodziewicz i Spółka”. Była najnowocześniejszą oficyną w mieście.
Na początku II wojny światowej major Rodziewicz trafił do oflagu. Drukarnia działała jednak w czasie całej okupacji; prowadziła ją żona Rodziewicza. Oficyna stała się skrzynką kontaktową dla radomskiego podziemia. Franciszek Rodziewicz wrócił z niewoli we wrześniu 1945 i przejął prowadzenie drukarni. Zatrudniała wówczas siedem osób. 8 września 1949 oficynę upaństwowiono, by trzy lata później zlikwidować ją ostatecznie.
Na podstawie informacji zawartych w „Encyklopedii Radomia. Nowe wydanie” Jerzego Sekulskiego, Radom 2012
Napisz komentarz
Komentarze