Dzięki temu rozporządzeniu, nauczyciele i specjaliści na czele z dyrektorem danej placówki są zobowiązani do zorganizowania i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniom, którzy mają problemy z nauką na zupełnie innych zasadach. Zajęcia mają być efektywne i skierowane na konkretne problemy dziecka. By udzielić tego typu pomocy, nauczyciele, pedagodzy, psycholodzy i specjaliści będą musieli stworzyć przysłowiową "teczkę" każdemu uczniowi, diagnozując jego właściwy problem i proponując formy zajęć, niwelujących jego dysfunkcje.
Rozporządzenie z 17 października 2010 r. określa specjalne potrzeby edukacyjne uczniów:
- niepełnosprawność,
- niepełnosprawność sprzężona,
- niedostosowanie społeczne lub zagrożenie niedostosowaniem społecznym,
- specjalne trudności w uczeniu się (w tym: dysleksja, dysgrafia, dysortografia, dyskalkulia),
- zaburzenia komunikacji językowej,
- choroby przewlekłe,
- sytuacje kryzysowe lub traumatyczne,
- niepowodzenia edukacyjne,
- zaniedbania edukacyjne,
- trudności adaptacyjne,
- szczególne uzdolnienia.
Jakie formy pomocy będzie organizowała szkoła:
- klasy terapeutyczne,
- zajęcia korekcyjno-kompensacyjne,
- zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze,
- zajęcia logopedyczne,
- zajęcia socjoterapeutyczne i inne o charakterze terapeutycznym,
- doradztwo zawodowe, planowanie dalszego kształcenia,
- porady i konsultacje (dla nauczycieli, rodziców).
Kto organizuje pomoc uczniom o specjalnych potrzebach edukacyjnych i kto będzie jej udzielał?
Dyrektor jest zobligowany do stworzenia zespołów, składających się z nauczycieli, wychowawców i specjalistów, którzy wspólnie zdiagnozują danego ucznia lub uczniów i zaplanują rodzaj pomocy oraz liczbę godzin przeznaczoną na konkretną pomoc. Te czynności będą podejmowane dopiero
IPET i PDW
By zespół odpowiedzialny za koordynację pomocy psychologiczno-pedagogicznej danemu uczniowi lub uczniom mógł stworzyć właściwy plan zajęć i wyznaczyć osoby prowadzące, musi określić zakres problemów badanego. Jeśli uczeń posiada orzeczenie, wtedy przygotowuje się dla niego Indywidualny Program Edukacyjno-Terapeutyczny (IPET). Zespół określa zakres dostosowania wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych ucznia, rodzaj i zakres działań nauczycieli i specjalistów prowadzących zajęcia, formy i metody pracy z uczniem, zajęcia rewalidacyjne i resocjalizacyjne, wymiar godzin, zakres współpracy nauczycieli z rodzicami dziecka.
Uczniom, którzy mają opinie lub są wyznaczeni przez nauczycieli do objęcia pomocą psychologiczno-pedagogiczną, zespół tworzy Plan Działań Wspierających (PDW). Zawiera: cele do osiągnięcia przez ucznia, który w danej dziedzinie ma kłopoty i określenie zakresu dostosowania wymagań do jego możliwości, formy i metody pracy, wymiar godzin, współpracę z rodzicami oraz poradniami psychologiczno-pedagogicznymi. Ponadto zespół opracowuje dla nich tzw. Kartę Indywidualnych Potrzeb. W niej znajdują się informacje dotyczące danych ucznia, szkoły do której uczęszcza, jaki ma problem, jakie formy i metody pomocy obrał zespół dla tego dziecka, kto będzie z nim pracował i z jaką częstotliwością będą się spotykać oraz ocenę efektywności pomocy.
Poszczególne etapy organizacji działań związanych z rozporządzeniem z 17. 10. 2010 r.:
- do 31 marca 2012 r. dyrektorzy są zobligowani do utworzenia zespołów dla uczniów,
- do 30 kwietnia 2012 r. ustala się formy i sposoby pomocy praz ramy czasowe, w których będzie ona udzielana, a w następnym roku szkolnym 2012/2013 rodzice będą informowani przez wychowawców o podjęciu działań w sprawie ich dziecka,
- do 30 września 2012 r. zespoły opracowują plany działań na rok szkolny 2012/2013,
- od 2012/2013 roku pomoc ma być udzielana na zasadach rozporządzenia z 17 października 2010 r.
Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowało omawiane rozporządzenie z myślą o uczniach, którzy nie radzą sobie w szkole z różnych względów. Jest ich niestety coraz więcej. Coraz częściej zdarza się tak, że owi uczniowie nie otrzymują promocji do następnej klasy, zamykają się w sobie, mają problemy nie tylko natury czysto edukacyjnej, ale również psychologicznej, które w wielu przypadkach pogłębiają się. Dlatego MEN chciało temu zapobiec, ale jest jeden spory kłopot - nauczyciele i wychowawcy nie są do tego przeszkoleni. MEN oczekuje konkretnych rezultatów. Dziecko, po zajęciach ze specjalistami, ma umieć dany zakres materiału, z którym niegdyś miał problem, ale jak ma do tego dojść, skoro nauczyciele nie są do tego przygotowani? I znów będzie tak: teoria sobie, praktyka sobie. Organy prowadzące nie mają funduszy, by zatrudnić np. logopedę do pracy z dziećmi, które mają kłopoty komunikacyjne albo terapeutę pedagogicznego, który jako specjalista, pracowałby z dzieckiem posiadającym dysleksję rozwojową. Owszem - rozporządzenie o nowych zasadach udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniom o specjalnych potrzebach edukacyjnych jest bardzo dobre, ale trudne w realizacji w tak krótkim czasie bez przygotowania merytorycznego nauczycieli, wychowawców i specjalistów. Nauczycieli obliguje się do tworzenia kolejnych dokumentów, na co za bardzo nie ma czasu, więc jak ta praca zespołowa będzie wyglądać- nie wiadomo. Na pewno będziemy się temu przyglądać.
