Spacerkiem po mieście: Kamienica Staniszewskich

Jednak kiedy kilkadziesiąt lat później rosyjski zaborca zdecydował się na budowę przy ul. Lubelskiej (dzisiejsza ul. Żeromskiego) cerkwi pw. św. Mikołaja, uznał, że prawosławna świątynia powinna jednak stać na placu. Pl. Cerkierwny, zaprojektowany w 1846 roku, ostatecznie ukształtował się w 1875. Pierwszym budynkiem, który przy owym placu – frontem do niego – wystawiono, była kamienica Staniszewskich. Był 1876 rok. Dom, którego bryła zdradza wyraźne wpływy architektury Henryka Marconiego, zaprojektował budowniczy Stanisław Jaroszewski. To murowany budynek mieszkalny, jednopiętrowy, dwutraktowy, o siedmiu osiach, z sienią przejazdową pośrodku. „W dekoracji fasady podkreślone są głównie linie poziome. Akcenty pionowe tworzą jedynie płytkie ryzality, zwieńczone tympanonami” - pisze Jerzy Sekulski w „Encyklopedii Radomia”.

Budynek był siedzibą m.in. Kasy Pogrzebowej, Towarzystwa Kredytowego Miasta Radomia i Radomskiego Towarzystwa Rolniczego. Natomiast w czasie II wojny światowej Niemcy umieścili tu NSDAP. W latach 1945-1975 w kamienicy Staniszewskich mieściła się Miejską Biblioteka Publiczna, a potem Wojewódzka Biblioteka Publiczna.

Obiekt jest częścią zespołu budynków mieszkalnych przy ul. Żeromskiego 38-40/pl. Konstytucji 3 Maja 8, wpisanych do rejestru zabytków w maju 1990 roku.

Na elewacji od strony ul. Żeromskiego w 1934 roku, w 30. rocznicę wydarzeń z 24 grudnia 1904 roku, wmurowano tablicę upamiętniającą miejsce śmierci z rąk rosyjskiego zaborcy 18-letniego Wiktora Cymerysa Kwiatkowskiego, chorążego Organizacji Bojowej PPS. Tablicę zniszczyli Niemcy, a w 1966 roku na ścianie kamienicy zawisła jej replika ufundowana przez społeczeństwo Radomia.