Natalia Pętelska
Spotkanie poświęcone będzie książce Borysława Czyżaka „Gruppa. Buntownicy sztuki”, która przybliża historię jednej z najważniejszych formacji artystycznych w Polsce. Autor przedstawia okoliczności jej powstania, burzliwy okres działalności oraz losy artystów po rozpadzie warszawskiej „Gruppy”, działającej w latach 1983-2002.
Publikacja powstała na podstawie rozmów z uczestnikami formacji, analizy dokumentów i dzieł sztuki. To opowieść o artystach, ich osobowościach twórczych, wzajemnych relacjach i odmiennych postawach. Autor podejmuje również próbę wyjaśnienia fenomenu popularności „Gruppy” - zarówno w czasie jej działalności, jak i w kolejnych latach.
Książka stanowi ważny głos w poznawaniu polskiej sztuki lat osiemdziesiątych i jej znaczenia dla współczesnej kultury. Spotkanie w radomskiej Elektrowni będzie okazją do rozmowy o historii formacji, jej twórczości oraz artystycznym buncie, który na trwałe zapisał się w dziejach polskiej sztuki.
Borysław Czyżak (1965), doktor nauk fizycznych, absolwent Wydziału Fizyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Autor i współautor prac naukowych związanych z fizyką nadprzewodników i elektroniką. Konsultant w międzynarodowych firmach doradztwa strategicznego i organizacyjnego, autor publikacji o tematyce nadzoru właścicielskiego. Członek rad nadzorczych firm zaawansowanych technologicznie. Pasjonat i kolekcjoner polskiej sztuki współczesnej, autor publikacji o sztuce, absolwent studiów podyplomowych z zakresu historii sztuki nowoczesnej w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk.
„Gruppa”, formacja zawiązana w 1982 roku przez studentów i absolwentów Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Tworzyli ją: Ryszard Grzyb, Paweł Kowalewski, Jarosław Modzelewski, Włodzimierz Pawlak, Marek Sobczyk oraz Ryszard Woźniak. Początkowo współpracowali z nimi: Ewa Piechocińska, Małgorzata Rittersschild, Zdzisław Kwiatkowski i Maciej Wilski.
Tłem dla powstania „Gruppy” były absurdy codzienności przełomu lat 70. i 80. ubiegłego wieku, burzliwa atmosfera „Festiwalu Solidarności” i okres stanu wojennego. Rocznica wprowadzenia stanu wojennego wydawała się doskonałą okazją dla ich debiutu, doszło do tego z pewnym opóźnieniem.14 stycznia 1983, w Pracowni Dziekanka odbył się wernisaż wystawy: „Las, góra, chmura”. Przez kolejne lata, do roku 1992, „Gruppa” zrealizowała kilkadziesiąt wystaw, akcji i innych wystąpień, w 1987 roku artyści wzięli udział w ósmej edycji festiwalu „documenta” w Kassel. Nawiązywali i identyfikowano ich z popularną na zachodzie falą Nowej Ekspresji. Figuratywne obrazy charakteryzujące się żywą kolorystyką, deformacją i prowokacyjną treścią, nawiązywały do napiętej sytuacji społeczno-politycznej w kraju. Bunt przeciwko represjom stanu wojennego, sprzeciw wobec stagnacji i nudzie sztuki postawangardowej, przełamywanie tabu, młodzieńcza afirmacja nieograniczonej wolności, upust emocji, absurd i groteska, anarchia i obsceniczność, wypełniały ich malarskie realizacje, performatywne wystąpienia, wiersze i teoretyczne teksty publikowane na łamach periodyku „Oj dobrze już”. W czerwcu 1989 roku pomalowali wspólnie ogrodzenie przy lokalu wyborczym „Solidarności” na Placu Konstytucji w Warszawie. Tę akcję uważa się za symboliczny koniec historii „Gruppy”. W 1992 roku w „Zachęcie” miała miejsce ich podsumowująca wystawa. Po rozpadzie wszyscy artyści „Gruppy” realizują działalność indywidualną.
Napisz komentarz
Komentarze