Jakby to miało wyglądać? Banalnie. Otóż w pierwszym okienku z witrażem składamy zamówienie, w kolejnym dajemy co łaska, a w ostatnim odbieramy odpowiednią (w zależności do wysokości co łaska) liczbę hostii i karteczkę z ogłoszeniami parafialnymi zamiast paragonu. Tym sposobem problem przeciskania się wiernych między samochodami można by banalnie rozwiązać. Jednak w tym tygodniu nie odpłynę, pisząc o moim głupim/banalnym (niepotrzebne skreślić) pomyśle. I mimo, że chciałbym napisać o czymś innym niż polityka, to politycy nie pozwalają mi się od niej oderwać. A przecież innych banalnych tematów jest tak wiele i czekają na banalny felieton...
A wszystko za sprawą ostatniej sesji rady miejskiej, na której odbyło się głosowane nad absolutorium dla prezydenta Radosława Witkowskiego. Mimo POZYTYWNEJ opinii najtęższych głów w tej dziedzinie i najbardziej bezstronnej z jeszcze bezstronnych instytucji - Regionalnej Izby Obrachunkowej na temat wykonania ubiegłorocznego budżetu, nasi niezwykli radni zagłosowali przeciwko przyjęciu sprawozdania z wykonania planu finansowego Radomia za 2017 rok. Nie udzielili też prezydentowi absolutorium. Najśmieszniejsze w tym wszystkim (z wielu gorzko-śmiesznych rzeczy) w tym wszystkim jest jednak to, że prezydent wykonywał budżet, który ta sama rada, w osobach tych samych szanownych radnych, przyjęła w ubiegłym roku. I to wykonywał go dobrze – o czym mówią suche fakty i bezpartyjne cyferki. Na sesji jednak merytoryczne argumenty nie miały znaczenia. Górę wzięła czysta, bezwzględna polityka i układziki. Radni znowu pokazali, kto tu teraz rządzi. A że jakiś tam Radom, jakieś tam fakty, jakaś tam opinia fachowców? A po co to komu?
Przyjrzyjmy się zatem, co to oznacza dla nas - radomian i wyborców w praktyce? Teoretycznie brak absolutorium mógłby być podstawą do odwołania Radosława Witkowskiego. Jednak z uwagi na bliskość wyborów samorządowych (mniej niż dziewięć miesięcy) nie ma to już żadnego znaczenia. Co ciekawe, radni już od kilku miesięcy pokazują prezydentowi, że stracił w radzie poparcie. Wszystko zaczęło się pod koniec ubiegłego roku, gdy kilku radnych opuściło klub Platformy Obywatelskiej i zaczęło głosować ramię w ramię z Prawem i Sprawiedliwością, ku uciesze radnych PiS, a wściekłości większości głosujących na nich trzy lata temu wyborców. Wtedy pojawiły się pierwsze zgrzyty, gdyż radni nie chcieli przyjąć budżetu na 2018 rok.
Na początku mnie to nawet bawiło. Ot, taki pstryczek w nos panującego, który otoczony dworem, chyba przestał wsłuchiwać się w głosy radnych, nawet z własnego ugrupowania i trochę sobie na taki obrót spraw zapracował. Jednak to, co na krótką metę może być zabawne, w dłuższej perspektywie zabawnym być przestaje. Bo gdyby radni budżetu miasta nie przyjęli, komu zrobiliby na złość? Prezydentowi? Czy nam, mieszkańcom? Budżet, co prawda, udało się przyjąć - w ostatniej chwili i wywrócony do góry nogami. Teraz działania większej części radnych stały się po prostu nudne i żenujące. Żeby nie rzec – beznadziejnie głupie. (No, ale że nie mogę tak rzec, to i nie rzekłem). Bo jak nazwać to, co obserwujemy na każdej sesji - my będziemy przeciwko, bo mamy większość i przeciwko być możemy? Trochę to żałosne. Tym bardziej, że ten spektakl urządzają nam dorośli, wydawałoby się, ludzie. A może dorosłość wcale nie musi oznaczać dojrzałości i odpowiedzialności? Cóż, takich przedstawicieli sami sobie wybraliśmy.
Na koniec zapytam - jeśli radni Pi i ich koalicjanci chcieli pokazać swoją siłę i znów zrobić na złość prezydentowi, po co robią z niego męczennika? Przecież takie działanie nie przysporzy radnym dodatkowych głosów. To oczywiste. Pokażą się tylko jako awanturnicy, którzy gdzieś mają dobro miasta. A prezydent może nabić sobie punkty, bo przecież w obronie pokrzywdzonego mogą stanąć wyborcy. I zapewne staną - ze złości na to, co się dzieje.
A dlaczego? Bo tak! A może i bo nie!
Napisz komentarz
Komentarze